c e r e a l's profile:*: c e r e a l :*:PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
:*: c e r e a l :*: |
|||||||||||||||||||||||||||||||||
|
09 December แม่บ้านคุยกัน-- แม่ครัวขอเสริฟอาหารมื้อเย็นแสนอร่อย --
แกงจืดตำลึง เต้าหู้ หมูสับ (อีกแล้ววววว)
อร่อยแบบแม่ช้อยไม่กล้ามารำ ถึงเชลล์ไม่ชวน ก็ควรจะมาชิม  Chat with Messenger straight from your Hotmail inbox. Check it out
-----------------------------------------------------------------------------------------
ชมแม่ครัวของแม่
ทุกครั้งที่แม่เห็นลูกมีความพยายามทำอาหารหม่ำเอง...
แม่แอบสงสารลูก(ไม่รู้เป็นความรู้สึกที่ผิดหรือเปล่า)
ด้วยความคิดที่ว่า... ถ้าลูกซื้อทานนะ คงไม่เหนื่อย ไม่ยุ่งยาก
ไม่ลำบาก เพราะแม่เองก็เคยคิดอย่างนี้เวลาที่แม่ไม่ค่อยมีเวลา
เรื่องการจัดเตรียมอาหารในบ้าน..
แต่อีกความรู้สึกหนึ่งก็แวบ ๆ ขึ้นมา..ลูกโตแล้ว มีความคิด
มีความตั้งใจและก็หัดช่วยเหลือปากท้องลูกเอง ก็ดีอยู่หรอกนะ
แม้ว่าอาหารของลูกจะอร่อยหรือไม่
แม่ก็ดีใจที่ลูกแม่สามารถทำได้
และแม่ก็รู้ว่าส่วนตัวของลูกแล้ว....
" อร่อยที่สุด " เพราะทำด้วยใจ..จริงมะ. -------------------------------------------------------------------------------------- 04 December จดหมายจากพ่อ
-----------------------------------------------------------------------------------------
--------------------------------------------------------------------------------------------
------------------------------------------------------------------------------------------
---------------------------------------------------------------------------------------
------------------------------------------------------------------------------------------
-----------------------------------------------------------------------------------------
---------------------------------------------------------------------------------------
-----------------------------------------------------------------------------------------
---------------------------------------------------------------------------------------
---------------------------------------------------------------------------------------
------------------------------------------------------------------------------------------
----------------------------------------------------------------------------------------
--------------------------------------------------------------------------------------
------------------------------------------------------------------------------------
------------------------------------------------------------------------------------------
----------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------
 ------------------------------------------------------------------------------------------
ในโลกที่มีความวกวน ในโลกที่ทุกคนต้องดิ้นรน ที่สับสนร้อนรนจนใจนั้นแสนเหนื่อย ในโลกที่ความทุกข์ท้อใจ ได้เดินผ่านเข้ามาเรื่อยๆ จนบางครั้งไม่รู้จะข้ามไปเช่นไร
แต่ยิ่งชีวิต ยิ่งผ่าน ยิ่งได้พบ ยิ่งเจอ ..กลับทำให้ฉันยิ่งคิด ในใจ
ฉันดีใจที่มีเธอ ฉันดีใจที่เจอเธอ เธอคือกำลังใจเดียวที่มี ไม่ว่านาทีไหนๆ
ฉันดีใจที่มีเธอ แม้จะต้องพบ อะไร ฉันก็รู้และฉันอุ่นใจ..ว่าฉันนั้นจะมีเธออยู่ ตรงนี้ ในอุปสรรค ที่มากมาย ในความหวาดหวั่น ที่วุ่นวาย ในอนาคต ในปัจจุบัน และ อดีต ในความเจ็บปวดที่ต้องเจอ ที่ไม่เคยพ้นไปสักที และยังไม่รู้พรุ่งนี้ต้องเจอกับเรื่องใด
แต่ยิ่งชีวิต ยิ่งผ่าน ยิ่งได้พบ ยิ่งเจอ..กลับทำให้ฉันยิ่งคิด ในใจ
ฉันดีใจที่มีเธอ ฉันดีใจที่เจอเธอ เธอคือกำลังใจเดียวที่มี ไม่ว่านาทีไหนๆ
ฉันดีใจที่มีเธอ แม้จะต้องพบ อะไร และฉันรู้และฉันอุ่นใจ..ว่าฉันนั้นจะมีเธออยู่ ตรงนี้ ...
ฉันก็รู้ และฉันอุ่นใจ .....ว่าฉันนั้นจะมีเธออยู่......กับฉัน
 ...
ขอบคุณที่ทำให้แอ้และแม่ ได้เป็นผู้หญิงที่โชคดีสุดในโลกค่ะพ่อ
...
29 November ถ้าคุณแน่..อย่าแพ้ "ป.1"จำได้ไหม?..
ตอนคุณอายุ 6 ขวบ หรือ 7 ขวบตามเกณฑ์ของกระทรวงศึกษาธิการ
คุณเรียนโรงเรียนอะไร..ห้องเรียนอยู่ตรงไหน..ครูประจำชั้นชื่ออะไร..เพื่อนคนแรกเป็นใคร
ชอบวิชาอะไร..ไม่อยากเรียนวิชาอะไร และได้ลงมือทำอะไรที่น่าจดจำไว้บ้าง? ..
"แกเอ๊ยย..ตอนนั้นชั้นดื้อมากกก ร้องไห้ทุกวัน! กินข้าวถาดหลุมไม่เคยหมด"
"ตอนนั้นเข้าใจว่าผู้หญิงกะผู้ชายต่างเพศกันเพราะผู้หญิงใส่กระโปรง ผู้ชายใส่กางเกง"
"มึง..กูเกลียดเวลาต้องอมฟลูโอไรด์มากกกก รสชาติฝาดเฝื่อนยังกะน้ำใต้ศอก"
"....เราแอบชอบคุณครูสอนพละ....."
ฯลฯ
เมื่อวานคุยโทรศัพท์กับพ่อ ที่เพิ่งพานักเรียนที่โรงเรียนไป "แข่งขันทักษะ" ระดับจังหวัดมา
ไอ้ "แข่งขันทักษะ" เนี่ย เป็นกิจกรรมที่คลาสสิคจริงๆว่ามั้ยคะ ทุกคนน่าจะเคยแข่งมาบ้าง
ตอนป.1 อิชั้นก็แข่งอ่านร้อยแก้ว ร้อยกรอง คัดลายมือ ไปตามแต่คุณครูจะจัดให้
 ชื่อภาพ : ให้ทำอะไรหนูทำหมดค่ะ โตขึ้นหน่อยก็แต่งกลอน วาดรูป ประกวดพูดบรรยายธรรมะ สุนทรพจน์ บลาบลาบลาบลา
ใครได้รางวัลไหนก็จะได้เกียรติบัตร,มีรูปแปะบอร์ด,ประกาศชื่อหน้าเสาธง ตามสเต็ป
เวลาผ่านมาเกือบ 20 ปี กิจกรรมนี้ก็ยังคงจัดขึ้นให้เด็กตาดำๆได้เข้าร่วมอย่างพร้อมเพรียง
น้องนักเรียนในการดูแลของพ่อ เป็นน้อง ป.1 ที่มีชื่อปักหน้าอกว่าเด็กชาย "บ่าววอน"
อย่าเพิ่งงงค่ะ ว่า "บ่าววอน" เป็นอะไรกะ "บ่าววี" ?? ..เพราะคำตอบคือ "จะบ้าหร๊อ!"
ที่จริงแล้ว น้องบ่าววอน นามสกุล แก้วไชยเดช ได้ชื่อจริงชื่อนี้มาจากความผิดพลาด.?!.
เรื่องมีอยู่ว่า พ่อแม่ของน้องบ่าววอน เป็นชาวลาว ที่อพยพมารับจ้างเลี้ยงไก่อยู่ที่ชุมพรค่ะ
ด้วยความไม่มีหลักฐานใดๆแสดงตัวว่าเป็นคนไทย หรือแสดงว่าชื่อเสียงเรียงนามอะไร
วันที่พ่อแม่เอาเสื้อไปให้ช่างปักชื่อให้ เลยได้แค่สื่อสารกันด้วยการพูดปากเปล่า
ชื่อเด็กชาย "บวร" ที่ถูกถ่ายทอดออกมาแล้วผ่านการคัดกรองของช่างปักเสื้อชาวใต้
จึงกลายเป็น "บ่าว-วอน" ด้วยภาษาที่คุ้นเคย และกลายเป็นชื่อบนหน้าอกน้องในที่สุด
น้องบ่าววอน ได้เป็นตัวแทนประกวดวาดรูป ระดับช่วงชั้นที่ 1 ..นั่นคือ ป.1 ถึง ป.3
พ่อไม่ได้เล่าว่าเริ่มเห็นแววของน้องเมื่อไร แต่น้องเป็นเด็กซื่อๆ ใสๆ และใจเย็นๆ
คิดสภาพตอนพวกเราอายุ 6-7 ขวบดูสิคะ ว่าเราวาดรูประบายสีออกมาเป็นยังไง
ถ้าคิดออกแล้ว ให้ฟรีซภาพนั้นในใจเอาไว้ก่อน... โอะเคะ?
หัวข้อการประกวดวาดรูป กรรมการมักจะมีไว้ประมาณสี่ห้าเรื่อง แล้วให้เด็กๆจับฉลากวาด
เบสิคลี่ก็เช่น "การละเล่นเด็กไทย" "ในหลวงของเรา" "ป่าไม้เมืองไทย" "บ้านของฉัน"
หัวข้อก็จะวนๆอย่างงี้ไปทุกปีล่ะค่ะ ใช่ว่ากรรมการ(ซึ่งก็คือครูอาจารย์)จะสิ้นคิดนะคะ
ก็แหม..เด็กป.1 จะให้วาดเรื่อง "ตลาดหุ้นนิวยอร์คในทัศนคติบินลาเด็น" ก็กระไรอยู่..
ก่อนประกวด น้องๆแต่ละโรงเรียนก็เลยมักจะได้ซ้อมมือด้วยหัวข้อประเภทนี้มาก่อนแล้ว
มากันที่หัวข้อในปีนี้ค่ะ..นักเรียนจากโรงเรียนอะไรไม่รุ เป็นตัวแทนจับฉลากให้ทุกคน
และมือน้อยๆของน้องคนนั้น จับได้หัวข้อ.. "ครอบครัวแพนด้า" !!!! แส๊สส...
งานเข้าค่ะที่รัก..นอกจากจะไม่เคยซ้อมมาก่อน น้องบ่าววอนยังไม่คุ้นเคยกับแพนด้าเลย
ที่บ้านน้องก็ไม่ได้รับสื่อ ไม่มีลูกแพนด้ามากลิ้ง "ตั๊ด..ตัด..ต่าตาตาตา..ตั๊ด" ให้ดูทุกเช้า
อยากจะเห็นหน้าคุณครูคนคิดหัวข้อครอบครัวแพนด้านี้มากๆ ค่ะ..บร๊ะเจ้า
พ่อบอกว่า น้องบ่าววอนเหงื่อตก ขณะที่คู่แข่งทั้งป.1-2-3 อีกหลายคนเริ่มวาดยิกๆๆ
สักพัก..น้องบ่าววอนก็เริ่มวาดแบคกราวด์ อาศัยโครงเดิมที่เคยซ้อมวาดป่าไม้มาก่อน
แล้ววาดหมีแพนด้าเท่าที่พอจะจินตนาการได้ ลงไป 3 ตัว.. พ่อ แม่ ลูก ..
 ( เริ่มมีแพนด้ารางๆที่มุมล่างขวา )
วาดไปวาดมาจนป่าเกือบเต็มกระดาษ แต่ยังไม่มีต้นไม้ "เดอะมัสท์" ของแพนด้าสักต้น
คุณครูคนนึงเลียบๆไปดูน้องบ่าววอนด้วยความเอ็นดูที่น้องตัวเล็กสุด เด็กสุด แล้วกระซิบ..
คุณครู : "หนูๆๆ.. นี่.. มีแพนด้า แล้วไม่มีต้นไผ่มั่งหรอ ไม่ลองให้มันกินไผ่ซะหน่อยหรอ?"
น้องบ่าววอน : "........อื่มม...... ไม่กินครับ....." (/ก้มหน้าก้มตาวาดต่องุดๆ)
แอร๊ยยยย..ไม่สำเร็จ!! จุดนี้พ่ออิชั้นเริ่มกลัวว่าน้องจะวาดใบบัวบกให้แพนด้ากินแทน
กติกาก็ไม่ได้บอกว่าห้ามครูแนะนำนักเรียนนิดๆหน่อยๆนี่นา..พ่อเลยถึงคราวต้องแนะนำ
คราวนี้น้องบ่าววอนเชื่อฟัง วาดกอไผ่เพิ่มให้ครอบครัวแพนด้า..สมใจนึกบางลำพู
ถึงเวลาประกาศผล.. กรรมการทุกคนถึงขั้นพร้อมใจกันร้องอ๊างงง..แล้วมอบมติเอกฉันท์
"ให้เด็กชายบ่าววอน ได้รับรางวัลชนะเลิศระดับจังหวัด..หวัด..หวัด.." (เสียง echoๆ)
กรรมการยังอวยต่อให้น้องยิ้มแก้มปริ ว่า "วาดแบบเนี้ย..มันระดับเขตแล้ว!!"
ส่วนคุณครูโรงเรียนอื่นต่างเซ็งกันถ้วนหน้า แถมบ่นว่าน้องบ่าววอนเพิ่งอยู่ ป.1
ยังมีเวลาแข่งอีกตั้งสองปี นักเรียนกรูไม่แพ้ราบคาบหมดเหรอคะ? ... ไรงี้
แข่งเสร็จเรียบร้อย แม่พาน้องบ่าววอนไปซื้อขนมเป็นการให้รางวัล
น้องชอบทานองุ่นค่ะ (ถ้าแถวบ้านอิชั้น เด็กๆจะเรียกว่า "งุ้น") แม่เลยซื้อองุ่นไร้เมล็ดให้
น้องบ่าววอนกินองุ่นด้วยความฟิน บอกแม่ว่า "คุณครูรวยจัง ซื้อองุ่นแบบนี้ให้ผมด้วย"
พอน้องรู้ว่าจะต้องไปแข่งต่อระดับเขต ที่จ.นครศรีธรรมราช ก็รีบนัดพ่ออิชั้นว่า
"พรุ่งนี้เริ่มซ้อมวาดเลยนะครับครู" .. โอยน้อง น่าเอ็นดูวว..
แล้วก็หลุดคำถามใสๆให้พ่อกะแม่อึ้ง ว่า "ถ้าผมชนะระดับเขต ผมขอคอมได้มั้ยครับ?"
ปฏิกิริยารีเฟล็คท์ของแม่ตอบทันทีว่า "คอมเครื่องละสองสามหมื่นเลยนะ?"
น้องบ่าววอนตกใจ ..แล้วรีบบอกว่า "ไม่เอาแล้วครับๆ.. ผมไม่เอาแล้ว" พร้อมยิ้มเก้อๆ
...
ยังไม่มีใครเดาได้ว่าหัวข้อวาดรูปครั้งต่อไป จะเป็น แพนด้า..เคอิโงะ..นาธาน หรืออะไร?
กรรมการจะมีปัญหาเหมือนเคสน้องหม่อง ทองดี มั้ยคะ? ที่น้องไม่มีสัญชาติไทย?
และยังไม่มีใครรู้ว่าเด็กตัวเล็กๆในเสื้อนักเรียนที่ปักชื่อผิดคนนี้ จะสำเร็จได้ถึงระดับไหน
แต่ที่พี่รู้ตอนนี้ หนูเป็นเด็กที่เก่งมากๆ และเป็นลูกที่น่ารักของพ่อแม่นะคะน้องบ่าววอน..
เอาล่ะค่ะ ..คราวนี้นึกภาพที่ตัวเองเคยวาดตอน ป.1 ให้ปิ๊งขึ้นมาชัดๆได้..
ดูรูปต่อไปนี้ ...แล้วขอเสียงปรบมือดังๆในใจ ให้น้องบ่าววอนด้วยนะคะ
 "ครอบครัวแพนด้า"
ชนะเลิศอันดับ 1 เด็กชายบ่าววอน แก้วไชยเดช
.......
17 November สารคดี "เที่ยวท่องตามร่องตุ๊ด" ตอน.. หุ่นขึ้ผึ้งตะลึงโลกสัสดีค่ะทุกคน.. (/ทักทายอย่างจีบปากจีบคอ)
เป็นเยี่ยงไรกันบ้างคะ สำหรับฤดูหนาว...ที่หนาวอยู่แค่วันครึ่ง แบบนี้? เริ่ดใช่มั้ยคะ
เสื้อผ้งเสื้อผ้าหนาๆแบบวินเทอร์ที่เตรียมไว้นี่แหม..ได้หยิบออกมาจากตู้เชียย
หยิบมาแขวนไว้เฉยๆ แล้วเอาน้ำแดงมาวางบูชา..ภาวนาให้มันหนาวซะที .. ฮุ่ยย
อุ๊ตายละ.. ลืมแนะนำตัวเอง ..อิชั้น "ฉิมพริ้ม" นะคะ ..อาสามาเป็นพิธีกรของวันนี้..
ยลหนังหน้าค่ะ.. ใครรู้ตัวว่าสวยสู้อิชั้นไม่ได้ ก็อย่าได้เผยอปากจะด่าอิชั้นเชียยย...
 สวย - มั่นใจ ใครจะทำไม หืร์มมม??เอาล่ะค่ะ..อ้ะ.. วันนี้รายการ "เที่ยวท่องตามร่องตุ๊ด" ได้รับจดหมายจากคุณผู้ชมทางบ้าน
คุณน้อง "เป๊ปซี่" แฟนรายการของเรา ได้กรุณาแนะนำสถานที่ท่องเที่ยวเก๋ๆให้ไปเยือนค่ะ
ที่นั่นก็คือ พิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้ง หลุยส์ ทุซโซ Louis Tussaud’s Waxworks® นั่นเนง..
สถานที่ตั้งก็คือ รอยัล การ์เด้น พลาซ่า พัทยา ข้างๆที่ทำงานของฉิมพริ้มเองแหละ
เขาลือกันว่าที่นี่มีหุ่นขี้ผึ้งรูปเซเล็บฯหลายคนทีเดียวเชียว..จะเหมือนเป๊ะ! ขนาดไหนน่ะหรอ
ตามฉิมพริ้มมายลกันค่ะคุณ..
...
...
...
แท้แด๊นนนน์!!
 อุ้ววว..มาโซนแรกก็เจอนักกีฬาเลยค่ะ.. ฉิมพริ้มเห็นปุ๊บบก็อุทานว่า "ว๊ายย..เขาค้อ!!"
เชื่อมั้ยคะ.. อีคนแถวนั้นมองฉิมพริ้มด้วยหางตา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามว่า
"เขาทรายต่างหาก.. หัวโปกแล้วยังตาถั่วอีก"
แอร๊ยยยยย...ฉิมพริ้มบอบช้ำค่ะ ก็แล้วเขาทรายกะเขาค้อหน้าตาไม่เหมือนกันรึไงยะ??
ไปดูคนอื่นก็ด้ะ .. เสียอารมณ์ตั้งแต่ก้าวแรกเล่อะ .. ชิส์
..
..
 เอิ่มม.. แว้บแรก ฉิมพริ้มคิดว่าพี่โน๊ต อุดม ได้หันมาเล่นเทนนิสเป็นอาชีพเสริมซะแล้ว
เผอิญว่าฉิมพริ้มไม่ได้แค่สวยอย่างเดียว..แต่มีสมองด้วย ก็เลยหันไปมองฉากข้างหลัง
โอ๊ะโอว.. นี่พี่บอล ภราดร หรอคะนี่? ปั้นออกมาได้หล่อกว่าตัวจริงไปหน่อยมิฮ้อ?
ถ้าฉิมพริ้มเป็นน้องฟ้านาตาลี จะขอซื้อตัวนี้ไปเป็น realdoll ที่บ้านค่ะ..ดูไปติ้วไป อั๊ยย..
ตามคำกล่าวที่ว่า "หลายครั้งจินตนาการก็ตื่นเต้นกว่าความจริง" .. ขรุขริขรุขริ .. ไปต่อค่ะ
...
...
 ช่างภาพเอเอสทีวี สะกิดฉิมพริ้มให้มาดูหุ่นนี้ค่ะ ... กรี๊ดดดด เหมือนมากกกก
ดูรายละเอียดสิคะ ..รอยย่นที่งวง..รอยแหว่งที่ใบหู เหมือนมากกกก .. ห๊ะ..อะไรนะ??
ให้ดูที่ตัวคนหรอคะ? อ้าว.. นี่ใครคะเนี่ย ..ฉิมพริ้มคิดว่าให้ดูช้างซะอีก .. อ๊อ! จาพนม..
โอ๊ยตาย พี่จาหล่อเพิ่มขึ้นไปหลายเลเวลเลยนะคะ ฉิมพริ้มคิดว่าบรู๊ซลี .. ขอโทษค่ะ
(/ยกมือเกาหัว ทำหน้าแบ๊วๆแบบน้องเต้ยจรินฯ แล้วเดินจากไป)
...
...
  ..เดินไปเดินมาก็เจอดารา.. พี่ทาทา มาแสดงความยินดีกะหุ่นของ "เอ๋ เพื่อนสนิท" ค่ะ
แว๊ยย..ไม่ใช่หรอคะพี่? อ้าว..นี่หุ่นของพี่เองหรอคะ..ต๊ายตาย เหมือนเหลือเกิน..เหมือนเชีย
ดูอีกทีก็เหมือนนิโคลในห้าแพร่ง "เต้ยยย..แม่ไม่เล่นแล้วลูก.. เต้ยย.." ทาทาตรงไหนกัน?
ฉิมพริ้มขอตัวไปกิน ซาร่า พารา แก้เบลอก่อนนะคะ ..ตื่นขึ้นมาวันเดียวจะได้หายเลยยย..
ว่าแล้วก็ขอชิ่ง..ก่อนจะโดนดูมๆมะจาเร่ของพี่ทาทาฟาดใส่หน้า..
...
...
 แอร๊ยยยยยยยยยยยย... พี่ลูกเกดสสสส์ ....นี่ลูกเกด หรือลูกกรอกคะเนี่ยยย กรี๊ดดด...
อันนี้ฉิมพริ้มขอเคลียร์จริงๆค่ะพี่ โอเคๆ ไทยรัฐกำลังสัมภาษณ์พอดีค่ะ ไหนขอแจมซิ..
ลูกเกด : "รู้สึกเป็นเกียรติมาก ๆ เลยค่ะว่ามีหุ่นที่เป็นเกด แปลกดีค่ะ
คือซูเปอร์สตาร์ฮอลลีวูดเขามีกัน แล้วเราเป็นหนึ่งในนั้นด้วย เลยภูมิใจมาก ๆ ค่ะ รู้สึกดีมาก
ตอนที่ทางริบลีย์ติดต่อมาตอนแรกจะมาวัดตัวแล้วทำบล็อกอัพตัวเลย
แต่ตอนนั้นเกดท้องอยู่ประมาณ 6-7 เดือนค่ะ ก็เลยคิดว่าขอเอารูปให้เขาดีกว่า
ก็เลยเลือกรูปจากอิมเมจปี 2000 ค่ะ เพราะว่ารูปนั้นคลาสสิก ถ้าพูดถึงเนี่ยใคร ๆ ก็จะจำได้
เลยคิดว่ารูปนั้นน่าจะเหมาะเอามาเป็นแบบหุ่นค่ะ เห็นแล้วก็โอเคค่ะ ก็ยังอึ้งอยู่เลย (หัวเราะ)
ชอบค่ะ คิดว่ากางเกงใหญ่ไปนิดนึง น่าจะเล็กกว่านี้หน่อย (หัวเราะ)
เดี๋ยวเพื่อน ๆ ก็คงตามมาดูกัน น่าจะตามกันมา"
โอยย..พี่ลูกเกดคะ .. ฉิมพริ้มว่า ควรจะพาใครมาอีกคนนึงรู้มั้ยคะ?
พี่สาวในวงการบันเทิงของฉิมพริ้มเองค่ะ ..เธอคู่ควรกะรูปปั้นของพี่มากๆ เหมือนยังกะแกะ
เธอคนนั้นก็คือ ... "พี่ต้องตา" คนนี้ไงคะ...
 ...
...
โอ่เคะๆ.. คนสวยมีเวลาไม่มาก เหลืออีกไม่กี่หุ่นละคะ มาดูชุดฟ้าๆนี่ดีกั่วว
 โฮวเยฮ์..นี่ "เลดี้ ได" หรอเนี่ยย์.. เลดี้ ใด? คะ? ...ไดมารู?? สมคำร่ำลือที่น้องเป๊ปซี่บอกค่ะ
ชีมีแคนดิเดทเป็นคู่แฝดสองคนด้วยกัน.. ฉิมพริ้มไม่ขอโหวตเอง คุณผู้ชมพิจารณาเองนะคะ
นั่นคือ ...เจ๊ โซเฟีย ลา..และ ป้าผ่องศรี ค่ะ
  โอยย..เพลียค่ะ ฉิมพริ้มเพลียมาก เพลียกับความเหมือนที่แสนแตกต่าง
หรือจะเรียกอีกอย่าง ว่าความแตกต่างที่แสนเหมือนคะ?
แอร๊ยยย... ตุ๊ดงงและเพลียอย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อน..ดีนะคะที่พกยานี้มา
ขอลงรูปเล็กๆนะคะ ฉิมพริ้มอายชื่อยาค่ะ อยากรู้ก็เพ่งอ่านเอาเอง..ยาแก้เพลีย ..ขรุขริ
 (/อีข้างบนคือโฆษณาแฝงไงคะ แบบรายการวู๊ดดี้ ที่เอะอะก็ต้องดื่มบีอิ้งๆๆ)
เอาล่ะๆ เวลารายการใกล้จะหมดละค่ะ .. ฉิมพริ้มเจอละ หุ่นที่คล้ายตัวจริง เฮ่ออ..เจอซะที
 อันนิพอจะมีเค้าคลับคล้ายคลับคลาชิมิคะ ..ถูกต้องค่ะ นี่คือบริทนี่ย์ เจ๊หอกของฉิมพริ้มเอง
..อีตา"หลุยส์ ตุ๊ดโซ" คนปั้นรูปนี้ และรูปทั้งหมดตั้งแต่เริ่มเดินดูกันมาเนี่ย
ไม่ใช่คนแรกที่ปั้นหุ่นเจ๊หอกนี้นะคะ .. เพราะมีคนปั้นที่เหมือนเป๊ะกว่านี้มาก่อนแล้วค่ะ
นั่นก็คือ Madame Tussauds ที่เป็นญาติกะตาหลุยส์เนี่ยแหละ..ไม่อยากจะเซด..
ดูฝีมือมาดามสิคะ..
 เหมือนจนอึ้งไปเลยชิมิ? งั้นเอาเป็นว่า ก่อนจะปิดรายการลาจากกันเพราะไม่มีงบถ่ายต่อ
ฉิมพริ้มขอส่งท้าย ด้วยฝีมือส่วนหนึ่งของมาดามตุ๊ดโซ นักปั้นตัวแม่..
เหล่านี้คือหุ่นขี้ผึ้งที่พวกเราหาดูไม่ได้ที่พัทยาค่ะ..
 "เอมี่ บ้านเหล้าองุ่น" ... เหมือนกระทั่งรอยสักบนร่องนม รายละเอียดเป๊ะเว่อร์
 สนูปด็อก.. ถ้าไม่มองฐาน ฉิมพริ้มไม่รู้เลยค่ะ ว่าไหนตัวจริง ไหนหุ่น
 เจ๊บี..ไอดอลของฉิมพริ้มค่ะ..ลิสเซ่นนน ..อ๊ายแอมม่ะโล่นนินหนะครอสโร๊ดดด..เยฮิเยยยย์
 แดเนียล เครก ..เจมส์บอนด์ตาฟ้าละลายใจ
 คุณลุงหม้อแกงฟรีแมน .. ฉิมพริ้มเชื่อค่ะ ว่าเขาแต้มกระ+ไฝให้ครบทุกเม็ด
 และ ..พี่วูบบ ผัวในฝันของหนู วงแขนกล้ามเป็นมัดๆ อุ๊ยน่าจะกัดแขนเล่นเบาๆ..แอร๊ยยยย..
สุดท้ายนี้ มีสิ่งหนึ่งที่ฉิมพริ้มอยากจะขอร้อง... ว่างๆก็รบกวนมาดามตุ๊ดโซ
ช่วยสอนหลานชายเยอะๆหน่อยนะคะ ให้คุณหลุยส์ปั้นได้เก่งๆแบบมาดามน่ะค่ะ ..
เพราะมิฉะนั้น คุณหลุยส์อาจจะแพ้.."นักปั้น" สองคนนี้!!
  ชื่อภาพ : พิธี "ทักษิ นา(นุประ) ธาน โอ้มาร"
ขอบคุณเสื้อผ้าโหลๆจากประตูน้ำ และเครื่องประดับจากลูกโซ่ จตุจักร ค่ะ
ฉิมพริ้มกลัวระเบิด..กลัวตุ๊ดตบค่ะ ไปละค่ะ ..กรี๊ดดดดดด...
.......
03 November ทุกข์ฤาจะหายไป..ใน "กระทง" ??วันนี้อิชั้นได้ยินคำว่า "กระทง" เกินร้อยครั้ง เออสิ..เพราะวันนี้คือวันลอยกระทงนิ่คะ
ก่อนอื่นเรามาร้องเพลงให้เข้ากับบรรยากาศสักวรรคนึงละกัน ..ทำนองเดิมนั่นล่ะค่ะ ..
"วันเพ็ญเดือนสิบสอง..น้ำก็นองเต็มตลิ่ง..เด็กทั้งหลายชายหญิง..สนุก สวิง รถซิ่ง เสียตัว.."
วรรคเดียวก็เสียวได้แล้วใช่มั้ยคะ ..ก็แหมม เดี๋ยวนี้ไม่ว่าจะมีข่าวลอยกระทงช่องไหน
ก็ต้องแถมท้ายด้วยข่าว "เสียตัว" มาเป็นแพ็คคู่..จนเริ่มมีคนเรียกวันนี้ว่า "วันวาเลนไทย"
ใจนึงก็อยากจะกระซิบดังๆให้สื่อมวลชนว่า เอิ่มม.. ข่าวแบบนี้ถ้าจะเตือน ก็ลงทุกวันเลยค่ะ
เพราะคนเราจะพรึมๆโจ๊ะพรึมๆกันเนี่ย ไม่ต้องรอให้จันทร์เต็มดวง..หรือน้ำนองขนาดนี้หรอก
น้ำขึ้นน้ำลงไม่ได้มีผลต่อการขึ้นๆลงๆของอวัยวะไหนเป็นพิเศษหรอกกระมังคะ
แต่อีกใจนึงก็...เอาเหอะ ในเมื่อเตือนทุกวันไม่ได้ ก็เตือนอย่างน้อยปีละครั้งสองครั้งก็ยังดี
ในที่สุดคนเสพสื่อก็ต้องใช้วิจารณญาณส่วนตัวกันไป..เทอญ
ตั้งแต่อ้อนแต่ออก ญาติๆพี่น้องเดียวกับแม่จะตื่นเต้นกับเทศกาลนี้มาก
ผู้หญิงในบ้านทุกคนจะนั่งทำกระทงด้วยฝีมือตัวเองโดยใช้ดอกไม้ใบไม้ที่มีอยู่รอบบ้าน
(นึกภาพเป็นนักแสดงนำเรื่องชิงชัง มานั่งพับใบตองและกาบพลับพลึงกัน)
กระทงใบแรกในชีวิตของนังแอ้เมื่อสามขวบ แม่ทำให้จากกระดาษย่นสีเหลืองๆ ใบเล็กๆ
ดูจากรูปที่แม่ถ่ายให้ อิชั้นดูเห่อมากกก คงรู้สึกเหมือนบรรลุนิติภาวะเพราะได้ลอยกระทง
แม่เล่าว่าเมื่อถึงเวลาลอย อิชั้นก็เอากระทงขึ้นมาทูนหัว สาธุๆ.. แล้วโยน .. ลงน้ำ .. คว่ำ ..
ช่างเป็นครั้งแรกที่ล่มปากอ่าวเสียนี่กระไร (มันใช้สำนวนนี้กับเรื่องอื่นได้ใช่มั้ยเนี่ย?)
จากนั้นก็ลอยมาเรื่อยๆค่ะ ส่วนมากลอยที่ทะเล บางปีก็ได้ใส่ชุดไทยร่วมกิจกรรมโรงเรียน
ตอนป.1 มีงานที่วัด ก็ไปประกวดร้องเพลงกะเขามั่ง ได้พัดลมมาเป่าตูดเล่นเครื่องนึง
ป.4 ไปเจอตุ๊กตาแต่งหน้าแบบเปลี่ยนสีได้จากน้ำร้อนน้ำเย็น ก็ออดอ้อนพ่อแม่ให้ซื้อให้
แล้วตั้งชื่อเป็นที่ระลึกวันที่ซื้อมาว่า "น้องกระทง" (แหม๊ะ.. ครีเอทน้อยไปแมะฮึ?)
พอขึ้นม.ปลาย และเข้ามหาลัย ก็รวมพลกับเดอะแก๊งมาลอยที่ สระจุฬาฯ ตลอดค่ะ
จนอิชั้นได้พิสูจน์คำร่ำลืออันศักดิ์สิทธิ์แห่งสระจุฬาฯ ทั้งสองข้อ ได้ดังนี้
ข้อแรก "ใครที่ไม่ได้เป็นแฟน ..มาลอยแล้วจะได้เป็นแฟนกัน!!!"
ผลคือ .. ลอยกะคนเดิมมา 4 ครั้ง ก็ยังไม่ได้เป็นแฟนกันอยู่ดีห่ะ... แอร๊ยยยย
และข้อสอง "ใครที่เป็นแฟนกัน..มาลอยสระจุฬาฯ แล้วจะเลิกกัน!!!!"
เพื่อนอิชั้นได้พิสูจน์มาแล้ว 2 คู่ค่ะ ไปลอยพร้อมกันแม่มสองคู่เลย ..ผลคือ..
คู่นึง เลิกกันภายในไม่ถึงปีต่อจากนั้น.. แต่อีกคู่นึงคบกันต่อนับถึงวันนี้ก็ 3 ปีแล้ว!!
เสียดายที่กรณีนี้ยังไม่ได้พิสูจน์ด้วยตัวเอง.. ปีหน้าสงสัยต้องลองบ้างละ หึหึ
สองปีล่าสุด ที่ลอยกระทงของอิชั้นคือท่าพระอาทิตย์ และสะพานพระรามแปด ค่ะ
เป็นการใช้กระทงใบเดียวแชร์กันสองคน และทำเองทั้งสองใบ หน้าตาออกมาเป็นแบบนี้
 ปี 50 .. ทำด้วยกาบพลับพลึง เชิงเทียนทำจากกระเจี๊ยบ สภาพในรูปเฉามือเพราะถือนาน
ก่อนลอยจุดไฟเย็นปักลงไปด้วย
 ปี 51 .. ทำด้วยกะหล่ำปลี ก่อนลอยปักบุหรี่ลงไปด้วยมวนนึง - -"
พอมาปีนี้..อิชั้นไม่ได้ไปลอยกระทงค่ะ (ไหนใครไม่ได้ไปบ้าง ยกมือซิ)
ไม่ใช่เพราะไม่ว่าง..เพราะไม่มีใครไปลอยด้วย..หรือเพราะไม่ชอบวันลอยกระทง
แต่ปีนี้มานั่งคิดๆ ว่าออกไปก็รถติด..คนเยอะ..และถึงแม้จะไม่เสียตัว - ก็ต้องเสียตังค์..
เกิดคำถามอีกว่า ธูป เทียน เข็มหมุด บลาๆ จากกระทงของเราจะย่อยสลายในอีกกี่ปี?
ถ้าการลอยกระทงคือการปล่อยทุกข์.. แล้วไปปล่อยใส่แม่น้ำทำไม?
และถ้าลอยกระทงคือการขอบคุณแม่น้ำ .. ขอบคุณด้วยการเอาขยะไปทิ้งแบบนี้เนี่ยนะ?
ถึงบรรทัดนี้ใครจะหาว่าอีแอ้ติสต์แตก..แหกวัฒนธรรม ก็อนุญาตนะคะ
แต่เมื่อโลกร้อนขึ้น ..น้ำสกปรกขึ้น ในขณะที่ความรับผิดชอบของคนเราต่ำลงเรื่อยๆ
ประเด็นของการสืบสานวัฒนธรรมและการรักษาสิ่งแวดล้อมก็อาจจะต้องแยกกัน
อิชั้นปลาบปลื้มใจที่ได้เห็นข่าวในหลวงของเราเสด็จมาลอยกระทงที่ท่าน้ำศิริราช
..ข่าวลอยกระทงทั่วประเทศสวยงาม น่าประทับใจ และอยากดูอย่างนี้ไปอีกหลายๆสิบปี
..ถ้ามีเพื่อนต่างชาติถาม หรืออยากลอยกระทง อิชั้นก็จะทำกระทงให้ แล้วพาเขาไปลอย
และขอพูดประโยคคลาสสิคที่นางนพมาศแทบทุกคนต้องพูด สักประโยคนึงนะคะ ..
"อิชั้นรักประเพณีลอยกระทงของไทยเรามากค่ะ และอยากอนุรักษ์ไว้นานๆ" จริงๆ
คืนนี้คงมีเด็กหลายคนที่เพิ่งได้ลอยกระทงเป็นครั้งแรก และบางคนอาจทำกระทงคว่ำ
ปลาหลายตัวคงดีใจที่ได้กินขนมปัง.. อาจมีปลาโชคดีได้กินกระทงขนมปังของในหลวง
กทม.คงดีใจ ที่ 1 ครอบครัวใช้กระทงใบเดียว หรือไม่ต้องตามเก็บขยะที่เป็นกระทงโฟม
คุณยายคงดีใจที่ใบตองของแกขายออกและได้ไปลอยในน้ำ ไม่ใช่หล่นหลุดลุ่ยอยู่บนพื้น
และหลายคนๆ คงหวังให้คนที่มาลอยกระทงนั้นรักน้ำ รักประเพณี ..มากกว่าแค่รักสนุก
สิ่งที่อยากบอกก่อนจะไปนอนกอดความรำคาญเสียงประทัดและเสียงพลุในค่ำคืนนี้
แค่ไม่อยากให้เราหลับหูหลับตาทำอะไร เพียงเพราะเป็นกระแส หรือเหมือนชาวบ้านเขา อิชั้นอยากให้เรา "รักอย่างมีเหตุผล" และ "แสดงออกถึงความรักอย่างมีสติ" ค่ะ
ไม่ใช่แค่เรื่องลอยหรือไม่ลอยกระทง แต่เป็นในทุกๆเรื่องที่ต้องใช้ใจและใช้สมองคิด
..ถ้าทำได้อย่างนี้จริงๆ ความทุกข์ของคนเราคงน้อยลงไปเอง.. โดยไม่ต้องปล่อยใส่กระทง
และถึงวันนั้นข่าววันลอยกระทง ก็คงเลิกมีคำว่า "เสียตัว" มาพ่วงท้ายแล้วล่ะ
ไม่เชื่อก็ลองทำดูสิ
... |
สวัสดีทุกคนที่หลวมตัวเข้ามาค่ะ มีอะไรฝากเอาไว้ตรงนี้ได้นะ แต่อย่าฝากแบบพี่หนุ่ย อำพล ละกัน..ฝากรอยเท้าเอาไว้ นี่ ไม่ไหวๆ..
|
||||||||||||||||||||||||||||||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts
c e r e a l _r e a l l y (cereal_t22@hotmail.com) 
|
|
